آفتاب می شود

سینما، تئاتر و ادبیات همیشه آن چیزهایی بوده اند که مرا تا سر حد جنون دیوانه کرده اند. خودم را هیچ وقت خوره کتاب و فیلم ندانسته ام. اما گه گاه تاثیری که یک کتاب یا یک فیلم به تنهایی روی من می گذارد تا ذره ذره استخوان هایم هم فرو می رود. این فیلم ها و کتاب ها هم که می گویم لزوما همیشه شاهکار و خارق العاده نبوده اند. حتی پیش آمده که کتاب یا فیلمی ضعیف با مضمونی که صد و هشتاد درجه با عقاید و علایقم متفاوت است را بارها دیوانه وار بخوانم و ببینم و در شخصیت ها و فضای کتاب یا فیلم غرق شوم. به قولی برای مدت کوتاهی هم که شده با آن زندگی کنم. همین است که گاهی حس می کنم باید یک بار هم که شده بازی در تئاتر یا فیلمی جدی را تجربه کنم. بازی در نقشی که “من” نباشد. تجربه زندگی آن “دیگری” باشد.
موضوع آن قدرها هم پیچیده و فلسفی نیست. من برای فرار از آنچه جامعه و پیرامونم به “من” تحمیل کرده اند ناخودآگاه تمایل به بازی در نقش دیگران دارم. دیگرانی که شاید هیچوقت نتوانم در دنیای واقعی، بودن در جایگاهشان را تجربه کنم.
دنیای واقعی حالای من دنیای یک مسافر است که می رود تا باز در دنیای سیستم ها و شبکه های کامپیوتری غرق شود و البته این بار در فضایی متفاوت و شاید در جهانی تازه که تجربه اش لابد به سختی هایش می ارزد.
این روزها، حالا که بعد از یک سال و اندی بلاتکلیفی به وضعیت ایمن و نسبتا معلومی رسیده ام، با آرامش نسبی که بدست آورده ام، همه آن حس های فروخورده ی جذاب باز به سراغم آمده اند و مدام می کوبند توی سرم که ” یادت است روزهایی بودند که شیفتگی برایت تنها نوشتن و خوانده شدن بود و بس؟ آن روزها که کلاس ها و راه روهای مدرسه را به دنبال سارا و نرگس و سحر و هاجربالا پایین می کردی که آخرین شبه شعر نو ات را بخوانند و نظرشان را بگویند؟ روزهایی که سر کلمه کلمه ای که خوانده می شد قلبت ضربه های تند و تندتری می زد.” یا “یادت هست لحظه لحظه های تمرین تئاتر که عین خود زندگی بود. تئاتر “گندم”،”کوه پنجم”، “آرش کمانگیر” و … . و دقایق اجرا که همه آن “نگین” خجالتی و فراری از جمع، پشت گریم نقش پنهان می شد و بی هیچ ترسی در آن “دیگری” فرو می رفت و خیره در چشم تماشاگران بازی می کرد.”

و افسوس های حالایم که چرا هیچ وقت تا انتهای انتها نرفتم؟ چرا همیشه تسلیم شدم و توجیه کردم. چرا هیچ گاه به قدر کافی نترس نبوده ام؟
و ترسی که مبادا سه سال بعد، پنج سال بعد، و یا ده سال دیگر که شد باز همین حرف ها را تکرار کنم. باز بگویم که چه شد؟ سی و اندی دیگر هم گذشت. چه کردی؟

این مطلب در تاریخ Friday, August 10th, 2007 در ساعت 7:44 pm و درباره موضوعات من و دغدغه های روزانه ام منتشر شده است. شما میتوانید هر پاسخی به این مطلب را توسط RSS 2.0 دنبال کنید. شما میتوانید نظر بدهید، یا از سایت خود دنبالک ارسال کنید.