آفتاب می شود

سرم شلوغ نیست. درس ها هم هنوز آنقدر خروار نشده اند. دلتنگی هم نمی کنم.علی الحساب تا دو ماه دیگر هم تکلیف جا و مکانم مشخص است. خیلی چیزها بر وفق مراد است. شب ها شانه هایم از سنگینی بار لپ تاپ درد می گیرد. این درد هم اما انگار عادتم شده است. هوا سرد و گرم می شود. گوش هایم یخ می کنند. باد سرد سینوس هایم را آزار می دهد. صدایم قطع و وصل می شود. مادر حرف هایم را نمی فهمد. مدام سفارش می کند. محبت می کند. من اما صدایم نمی رود. قطع و وصل می شود.

سرم شلوغ نیست. کمی آرام گرفته ام. غربت کم کمک عادتم می شود. دیگر هم کلاسی های چینی ام را از هم تشخیص می دهم. گوشم به انگلیسی با لهجه بریتانیایی عادت کرده است. چند تایی دوست غیر ایرانی پیدا کرده ام.
اینجا بعضی ایرانی ها به بعضی های دیگر آشنایی نمی دهند. بعضی غیر اروپایی ها را به حساب نمی آورند. بعضی ها خوشحالند از این همه کلاس فرهنگی جامعه جدید. بعضی ایرانی هاگ ایرانی بازی در نیار” را زیاد می گویند. بعضی ها بازی در می آورند. بعضی ها جایشان از ابتدا همین جا بوده است. بعضی ها فرار کرده اند. بعضی ها بر گشتند. بعضی قرار است که بر گردند. بعضی ها همه چیز را ار قبل می دانستند و بعضی هیچ نمی دانستند.

فردا جمعه است. می خندیم که اینجا چقدر زود آخر هفته می شود. اینجا به ترک دیوار هم که شده می خندیم. ریسه می رویم. آنقدر که از چشمانمان اشک بیاید. که اشکمان میان خنده مان گم شود. حالمان خوب است. هر از چند گاهی یکی مان می گندد. کز می کند. بسته به آدمش دارد. ممکن است گریه هم بکند. یا حتی تلخ و بد اخلاق هم بشود. خلاصه اینکه می گندد. خوب که شد می گذاریمش توی یکی ار طبقه های یخچال تا دیگر نگندد. اما باز ممکن است که بگندد. حالمان اما خوب است. اینجا به همه صفحات اینترنت دسترسی “مجاز” داریم. اینجا دانشگاهمان درب ورودی ندارد. خانم دم دری ندارد. آشپزخانه و توالت های خوابگاه های اینجا خیلی باشد بین دو نفر مشترک است نه بین یک طبقه. نه بین بیست نفر. امکانات کافی است. اتوبوس ها به موقع می آیند. به موقع هم می روند. روی برنامه که باشی همه چیز حل است. روی برنامه هم که نباشی باز همه چیز حل است. آسمان اینجا هم همان رنگ است. با اینکه بیشتر وقت ها ابری و گریان است اما سوزش روزهای داغ تابستان تهران را دارد. سوزش روزهای میانه تیر. خنکای ابتدای خرداد. اینجا خود خارج است. خارج از همه بیست و پنج سالی که در خارج از اینجا گذراندم. همه روزهای خاطره. خارج از دانه دانه سلول های وجودم که جایی دیگر، زیر آسمان دیگری که دست بر قضا درست همین آسمان بود، جا مانده اند. گفتم که حالم اما خوب است. بر ساحل آرامش نشسته ام. تویی که باور نمی کنی.

این مطلب در تاریخ Thursday, November 1st, 2007 در ساعت 5:19 pm و درباره موضوعات من و دغدغه های روزانه ام منتشر شده است. شما میتوانید هر پاسخی به این مطلب را توسط RSS 2.0 دنبال کنید. شما میتوانید نظر بدهید، یا از سایت خود دنبالک ارسال کنید.