آفتاب می شود

دراز می کشم روی تخت. فال حافظ اینترنتی می گیرم. شهرام ناظری آن لاین گوش می دهم و وب گردی می کنم. گاهی بلند می شوم و از پنجره به تکه خانه های اروپایی نگاه می کنم. اینجا آلمان است. هوا همان قدر سرد است که گوتنبرگ و همان اندازه که کپنهاگ. نیامده ام دنیا را بگردم. آمده ام تلافی چند ماه تنهایی مطلق ام را در گوتنبرگ کنم. صدا و صورت عمو شبیه به صدا و صورت پدر است. زن عمو مثل مادر دلسوز و نگران است و پسر عموها جای خالی برادر را تا اندازه ای پر می کنند. من متعلق به زندگی جمعی یا به قول تو قبیله ای هستم. این را وقتی پایم را در اروپای سرد گذاشتم فهمیدم. برای مهم نیست که وقت خواندن این ها ته دلت می خندی یا لبخند پدرانه می زنی که یعنی دخترکم با همه فکرها و احساسات کودکانه ات دوستت دارم و درکت می کنم. تازه اینطوری ناز و مامانی تر هم می شوم به گمانم. هه..

من هم اما همیشه دختر خوبی بوده ام. همیشه مسواکم را زده ام. با اینکه نصف بیشتر دندان هایم پوسیده و صاف کاری شده اند. من همیشه خواسته ام که صبور باشم با اینکه یک سال بیشتر دوام نیاوردم و همه اش را خراب کردم. من همیشه خواسته ام که خوب باشم عاشق باشم و عاشق بمانم ، با اینکه نماندم. انگار که هیچوقت نبوده ام و نخواهم شد. من همیشه خواسته ام که درس هایم را به موقع بخوانم تا شب امتحان به غلط کردم نیفتم، با اینکه همیشه شب امتحان برایم کوتاه ترین شب ها بوده است. کاش یک روز بیشتر وقت داشتم. فقط یک روز.

شهرام ناظری گوش می دهم. انگار کن الکل خورده باشم. مست می شوم. مست شده ام که می نویسم.

زانکه مي گفتي نيم با صد نمود

زانکه مي گفتي نيم با صد نمود

همچنان در بند خود بودي که بود

همچنان در بند خود بودي که بود

مرد را دردي اگر باشد خوش است

درد بي دردي علاجش آتش است

درد بي دردي علاجش

آتش است

آتش است

مستی ام هم اما با دیگران فرق می کند. کلمه هایم را گم می کنم. چه می خواستم بنویسم. یک لیوان چای تلخ بده. در این سردی و سکوت اروپایی راحت تر از این حرف ها می شود مست شد.

این مطلب در تاریخ Tuesday, January 8th, 2008 در ساعت 3:14 pm و درباره موضوعات نق نق های من منتشر شده است. شما میتوانید هر پاسخی به این مطلب را توسط RSS 2.0 دنبال کنید. شما میتوانید نظر بدهید، یا از سایت خود دنبالک ارسال کنید.