آفتاب می شود

دلم آفتاب سوزان تهران را می خواهد. دلم چای و قلیان رستوران آبشار درکه را می خواهد. دلم حتی گاهی پیرزن چادری دم در ورودی دانشگاه را می خواهد که به شکل و قیافه ام گیر بدهد. دلم میدان انقلاب شلوغ را می خواهد پر از آدم های بی سیم به دست که رنگ سبز را برایت جهنم کرده اند. نمی دانی راه می روی یا می دوی. مدام به آن یکی نگاه می کنی. مبادا گمش کنی. مبادا از سوی نگاهت محو شود. دلم تنگ بحث های بی نتیجه می شود یا بگو مگوهایی که می دانی آخرش قرار است شکست بخوری. دلم اتاق کوچک ثبات را می خواهد با همه لحظاتی که در آن سر کردم. دلم مونیتور هفده اینچ اتاقم را می خواهد با صفحه کلیدی که صدای تق و تق اش نیمه های شب نشان از بیدار بودن من می داد. دلم گاهی برای جلسه های مسخره و اعصاب خورد کن مرکز تحقیقات هم تنگ می شود. یا حضور یک بی قراری که اسمش را هر چه می خواهی بگذار. بگذار عشق. بگذار خیانت. بگذار دلتنگی. فرقی هم مگر می کند؟

اینجا انگار روز به روز سرد تر می شود. با اینکه امروز آفتاب شد. صفحه کوچک مسنجر باز می شود. همسایه ام است. هیجان زده برایم “باز” فرستاده است و می پرسد “آفتابو می بینی؟!”. اینجا آنقدرها هم تاریک نیست. یعنی اصلا تاریک نیست. چند ساعتی زودتر از ساعت معمول تاریک می شود. آنقدرها هم سرد نیست. لااقل به سردی حالای تهران نیست. درون من اما چیزی رو به یخ زدن می رود. می لرزم. می ترسم از تباه شدن. می ترسم از دوری که به آن عادت کرده ام. می ترسم از فرار. از فراری که قرار نبود فرار باشد. لااقل برای من نبود. دلم گرمی تابستان تهران را می خواهد. همان طور داغ و سوزان که کلافه ات کند. با همه زشتی هایش.

این مطلب در تاریخ Tuesday, February 5th, 2008 در ساعت 12:35 am و درباره موضوعات بدون شرح منتشر شده است. شما میتوانید هر پاسخی به این مطلب را توسط RSS 2.0 دنبال کنید. شما میتوانید نظر بدهید، یا از سایت خود دنبالک ارسال کنید.