خواستم به چیزی بیاویزم. تقدسی نبود دیگر. هنوز هم نیست. شاید هیچوقت نباشد دیگر. خواستم بیاویزم. به خدا. به دوستی. به عشق. به وطن. به مرگ. به آزادی. به انسان. چیزی آنقدر بزرگ که سنگینی های من را تاب بیاورد. نشد. نمی شود. بیش از اینهاست. باید سبک شوم. چیزی ست که درونم بیش از [...]
کلمات چیزی را در درونم خراش می دهند. حتی سلام. یا خداحافظ. همین است که این روزها نمی توانم بنویسم. کلمات سر جایشان نمی چرخند. نمی دانم از مغز صاحب مرده زیادی زیاد کار کشیده ام یا زیادی کم. زیاد حرف می زنم. مدام با خودم. با تو. با دیگران. انگار که بخواهم میان کلمات [...]
میان بغض همیشگی ام حرفی گیر کرده است. که حتی نمی دانم چیست..
روزی آیا می رسد که من آرام بگیرم؟
امروز بوی عید را شنیدم. بوی تازگی را. بوی بهار را. میدان تجریش و شلوغی های قبل عیدش جلوی چشمم آمد. بوی تمیز خانه تکانی آمد. بوی سبزه آمد. بوی سیب سرخ و سمنو و سنجد آمد. به تصویر پنجره که نگاه کردم باران سرد بود و چهره های نا آشنا. همین شد که میان [...]
