می گیرد و ول می کند. مدام. این دل بی صاحب. چای و نبات هم خوردم. زیر پا هم گذاشتمش. محکم پریدم رویش. له شد. اما هنوز می گیرد. نق می زند. هنوز که هنوز است پوست می اندازم انگار. مثل دردی که جا به جا شود. تا روی پوست بیاید و آخرش هم لابد جوش بزنم. جوش نمی زنم دیگر. خسته شده ام راستش. از این نق نق هایش. گوش نمی دهم. می گذارم آن قدر نق بزند که خودش حوصله اش سر برود. امروز آفتاب زده بود. سرد بود اما. بیشتر از همیشه. از دستهایم فهمیدم. که زودتر از همه صدایشان در می آید.
انگار که افتاده باشم روی دور بی پایان. یا اینکه هر بار که بیدار می شوم دوباره ریست شده باشم. می گیرد و ول می کند. ول کن هم نیست. گرفته است مرا. این زندگی. خنده ام می گیرد…
پانوشت : بسی مشعوفم که اهل بحث های وبلاگی و فیس بوکی و فرند فیدی و غیره نیستم. یعنی راستش وقت و اعصابش را ندارم. سر یکی از این بحث های اخیر فرند فیدی که به گوشمان رسید بر حسب اتفاق یاد سخن گرانبهای “آ” افتادم که خدا وکیلی این ج.ا هم بی خود ج.ا نشد. وقتی برخی به اصطلاح روشنفکران وفعالان کارشان شده “شو آف” و دک و پز فخرفروشی اینترنتی حال و روز ما بهتر از این نمی شود که باشد.
December 16th, 2009 at 3:25 pm
na, adabiam khub minevisi :D oon PS akhar ro nemishod hala nanevisi!!!???bza hamun phase e adabi bemune, hatman bayad tond tond switch koni !?;) bza khanande tu hamun phase neveshtat bemune, va khodesh edame bede be takhayol va rabtesh bede be zendegie khodesh, bezar oon edame bede,..injuri be nazare man CUT mikonish az un doyayi k tarsim kardi vasash