گوش ِ کرِ شیطان به آرامش عادت ندارد

نمی گویم که روز به روز بیشتر دوست می گیرمت

که دست بر نداری از دلبری

فعلا همین.

باز نوشتن برایم سخت شده است. انگار که خالی باشم یا زیادی پر. وبلاگ گردی می کنم و باز از نوشته های لیلاست که به دلم می چسبد.

تو به دنبال کسی می گردی که از تو مراقبت کند … و تو از او مراقبت کنی … و با هم صورتحسابهای ماهانه را بپردازید و با هم خانه بخرید و مبل سفارش بدهید … سفر بروید و خاله و دایی را دعوت کنید …

و تو به دنبال کسی می گردی که حمایتت کند … در هر کار درست و اشتباهی که می کنی و حمایتش کنی … در هر حالتی و در هر خرابکاری ای که می کند.

تو به دنبال کسی می گردی که با حس تحسین به تو نگاه کند و هوش و زیبایی و ویژگی ات را بستاید و تو زیبایی و مهربانی و نکته سنجی و ویژگی اش را ستایش کنی …

کسی که وقتی مریض می شوی برایت سوپ جوجه دست کند و وقتی مریض می شود سراسیمه و مشوش برسانی اش به بیمارستان … و بالای سرش بنشینی… که: “من همیشه هستم”.

و تو خیلی هم لازم نیست خوشگل تر و خوش لباس تر و خوش هیکل تر و خوش محضر تر باشی … و خیالت هم کلی راحت است که او هم خیلی خوشگل تر و خوش لباس ترو خوش هیکل تر و خوش محضر تر نیست … و شما چقدر به هم می آیید!

راستش سر ضرب حتی قیافه ات را می توانم تجسم کنم آنجا که روبرویش می نشینی و به آن راه که آمده ای فکر می کنی و به آن که خواهی رفت … و در دلت می گویی: “راه را آمدیم. با هم. رسیدیم. با هم”.
و من -این بدذاتی که من هستم- می توانم حتی از تجسمت بالا بیاورم … اوغ غ غ غ غ غ …

تو به دنبال کسی هستی که بتوانید همدیگر را دوست بدارید.

***

من … به دنبال کسی می افتم که دلم را ببرد … پدرم را در بیاورد … خوابم را از من بگیرد … به من گوش نکند اگر حوصله ندارد … به من توجه نکند وقتی زیبایی های دیگر هستند … و هیچوقت معلوم نیست کدام جهنم دره ای است …و من با احتمال یک تلفنش ۵ ساعت بنشینم و زل بزنم به گوشی تلفن و آخرش هم خودم زنگ بزنم … و کوچکی ها و بی ظرافتی هاو زشتی هایم را ببیند حتی بی اینکه مجبور باشد دوستشان بگیرد … و زیبا باشد و هیجان انگیز باشد و تازه باشد و باهوش باشد و خواستنی، در چشم من …

من به دنبال کسی می افتم که وقتی می آید قلبم تند تند بزند … و ادرنالین ام چنان بزند بالا که اطرافیان همه استفراغشان بگیرد و بزنند به چاک … کسی که نگاهش نه به من … که به قول آنها که حرفهای گنده می زنند به افق های دیگر باشد … چیزهایی که من نمی توانم جزیی ازشان شوم …

همان کسی که اطرافیان مهربانم فکر می کند که خرم کرده است و آن نیست که من می پندارم … و از خریتم سرخورده و مایوس شوند … و بیفتند به ترحم ورزی … و من حالم ازشان به هم بخورد. و بمانم با خودم.

و خُب من هی سعی می کنم خودم را بهتر کنم … کمی خوش قیافه تر … کمی باسوادتر … کمی دوست داشتنی تر … خواستنی تر …و بدتر خراب می کنم … و چیز مسخره ای می شوم که نه شتر است با آن نخراشیدگی طبیعی اش و نه مرغ با آن اهلیت مورد پسندش … و باز می شوم همانی که هستم … خوصله سر ببر و بیمزه. و حتی خودم هم اصلا نمی توانم خودم را قانع کنم که او ممکن است بتواند دوستم بدارد … و آخرسر باز خودم می شوم و می زنم زیر همه چیز.

من افسارم دست آن است که دوستش میدارم … همانی که به قول شاعر اول «آنی» دارد … و به قول شاعر دوم “خطی” و “خالی” دارد … و به قول بازم یک شاعر دیگر “کنج دهانی” و “خال لبی” و “مویی و میانی”.

***

بهت نگفته بودم که دوستت دارم؟
گفته بودم .

این دومی انگار که منم. یا “من”ی که بودم. و دیوانه شدم و خواستم که اولی باشم و باز دیوانه شدم. من مثل برف های درشت سفید با باد ساحلی می رقصم. که گاهی آرامم و گاهی سرم می ترکد از درد. درد زندگی. که می رقصد. گاهی با کلید سل و گاهی با کلید فا. می رقصد اما.

هنوز هم.

برقصان مرا.

تهرانی که دوست می دارمش. با همه خستگی ها و اخم و کلافه گی هایش. چیزی هنوز در این شهر می تپد. بیشتر از قبل. چیزی که میان سکوت عابران، حتی شده با لب خوانی از پشت ماسک های ضد آلودگی می شنود شنیدش. هنوز هم که هنوز است. تهرانم اما غمگین است. بی سوال وجواب. یا نگران. که گویی که آبستن چیزی باشد. کسی. یا حادثه ای. شهر من آبستن است.

انگار که افتاده باشم روی دور بی پایان. یا اینکه هر بار که بیدار می شوم دوباره ریست شده باشم. می گیرد و ول می کند. ول کن هم نیست. گرفته است مرا. این زندگی. خنده ام  می گیرد…

پانوشت : بسی مشعوفم که اهل بحث های وبلاگی و فیس بوکی و فرند فیدی و غیره نیستم. یعنی راستش وقت و اعصابش را ندارم. سر یکی از این بحث های اخیر فرند فیدی که به گوشمان رسید بر حسب اتفاق یاد سخن گرانبهای “آ” افتادم که خدا وکیلی این ج.ا هم بی خود ج.ا نشد. وقتی برخی به اصطلاح روشنفکران وفعالان کارشان شده “شو آف” و دک و پز فخرفروشی اینترنتی حال و روز ما بهتر از این نمی شود که باشد.

ما وبلاگ‌هامان را می‌نويسيم، سپس وبلاگ‌هامان ما را می‌نويسند.
-سيلويا پرينت

کم‌کم وبلاگ می‌شود هويت آدم. يعنی يک وقتی می‌رسد که شما ديگر من را نمی‌بينيد و فقط دو سه روز پيش‌ام را می‌بينيد، همان‌قدری که در وبلاگ نوشته‌ام. همان روزی را که یادم مانده است بنويسم. شما فکر می‌کنيد من هيچ کار ديگری جز آن‌هايی که در وبلاگم می‌نويسم نمی‌کنم. شما فکر می‌کنيد من هميشه با مترو و اتوبوس می‌روم سر کار. شما می‌فهميد من پنج‌شنبه‌ها تعطيلم و جمعه‌ها بازم. شما می‌فهميد موبايل من نوکيا است و قديمی است و خيلی چيزهای ديگر

….

..

وبلاگ من تکه‌های اجتماعی من را می‌نويسد و شما همين‌قدر از من بلديد. وبلاگِ آن‌يکی تکه‌های خصوصی‌اش را می‌نويسد و شما همان‌قدرش را. بعد من و شما و همه، فکر می‌کنيم «من» همين‌ام که می‌نويسم، و زندگی‌ام هيچ سوراخ‌سمبه‌ی ديگری ندارد. دارد. شما فکر می‌کنيد من حق ندارم هيچ سوراخ‌سمبه‌ی ديگری داشته باشم، چون تا حالا ازش ننوشته‌ام. دارم. شما فکر می‌کنيد من مجبورم خيلی چيزها را از خودم توی وبلاگم بنويسم، به شما که دوست‌ام هستيد بگويم، باهاتان در ميان بگذارم. مجبور نيستم. نمی‌گويم. نمی‌گذارم.

ادامه.

پ.ن: راستی از دست خودم شاکی ام. عصبانیم. کلافه ام. هر از چند گاهی هم دلم می سوزد برای خودم. دیوانه شده ام آیا من؟ :دی

]]> http://afta.nevesht.net/2009/11/23/436/feed/ 2 http://afta.nevesht.net/2009/11/11/%d9%81%d8%b1%d8%b5%d8%aa-%da%a9%d9%88%d8%aa%d8%a7%d9%87-%d8%a8%d9%88%d8%af-%d9%88-%d8%b3%d9%81%d8%b1-%d8%ac%d8%a7%d9%86%da%a9%d8%a7%d9%87-%d8%a7%d9%85%d8%a7-%db%8c%da%af%d8%a7%d9%86%d9%87-%d8%a8/ http://afta.nevesht.net/2009/11/11/%d9%81%d8%b1%d8%b5%d8%aa-%da%a9%d9%88%d8%aa%d8%a7%d9%87-%d8%a8%d9%88%d8%af-%d9%88-%d8%b3%d9%81%d8%b1-%d8%ac%d8%a7%d9%86%da%a9%d8%a7%d9%87-%d8%a7%d9%85%d8%a7-%db%8c%da%af%d8%a7%d9%86%d9%87-%d8%a8/#comments Wed, 11 Nov 2009 00:49:29 +0000 negin http://afta.nevesht.net/?p=429 فریدون فروغی یعنی تصویرها. یعنی پراید سفید. خیابان بارانی. برف پاک کن روی شیشه کثیف روبه رو که مدام این طرف و آن طرف می رود. حتی حواست که نباشد. که دنبال اپلای و دکترا و چت و خنده با این و آن یکی هم که باشی. فریدون فروغی یعنی خاطره. که رفته است تا زیر پوست دستانم. که گرمشان می کردی. که بخواند:

خواهم تو شوی
محبوب دلم
چون نرگس من
دیوانه من
رویت رخ من
سویت ره من
هستی چو بهشت
کاشانه من
پروانه من
پروانه من
بی تو چه کنم
مستانه من
آوای تو شد
هم نغمه من
ای لاله من
بردی دل من

…

آمدم اینجا بنویسم که دلم برایتان تنگ است. که بگویم زمین را شنیده ام گرد است. می رسیم باز به هم! تولدتان مبارک ثمین، سولماز، پری سا و علی عزیز.